Bu test iki bağımlı örnek deÄŸerleri arasındaki farkın negatif ya da pozitif olup olmadığının araÅŸtırılmasına dayanır.
Öncelikle hipotezler oluÅŸturulur:
H0: Ana kütleler arasında fark yoktur
H1: Ana kütleler arasında fark vardır
Bir sonraki adımda iki ana kütleden çekilen bağımlı örnek deÄŸerleri arasındaki farklar hesaplanır. EÄŸer farklarda bazıları sıfıra eÅŸitse bunlar hem testten, hem de örnek sayısından çıkarılır. Elde edilen farkların mutlak deÄŸerleri en küçüÄŸe bir gelecek ÅŸekilde numaralanır. Aynı sırada birden fazla fark varsa sıra numaralarının ortalaması alınarak aynı olanların tamamına bu deÄŸer verilir. Her sıra numarasına asıl farkın iÅŸareti verilerek (-) ve (+) iÅŸareti alan farklar kendi aralarında toplanır. Bu toplamların birbirine olan farkı alınarak T deÄŸeri hesaplanır ve test istatistiÄŸi elde edilerek karar verme aÅŸamasına gelinmiÅŸ olur.
Åžayet iki ana kütle birbirine benzer bir dağılım gösteriyorsa farkların yarısının pozitif, yarısının negatif olması gerekir. Dolayısıyla pozitif ve negatif farkların toplamı sıfır olacaktır.
T’nin dağılımının ortalaması (X-T) =0 olacaktır. T’nin standart sapması ise,
σT=(n(n+1)(2n+1)/6)1/2
olacaktır.
Bu durumda Z=(T-X-T)/ σT olur.
X-T= 0 olduÄŸundan
Z= T/σT olarak kabul edilir.
Karar aşamasında:
|Z| < Za ya da |Z| < Za/2 ise H0 reddedilmez;
|Z| > Za ya da |Z| > Za/2 ise H0 reddedilir.
H0’ın reddedilemediÄŸi durumda “iki ana kütle benzer olasılık dağılımlarına sahiptir” soncuna varılır.
| < Önceki | Sonraki > |
|---|